Во Ресен ма опитват дали ќе сум градиу нешто ново, или само ќе реновирам. Јас му велам ути немам јас тоуку пари за да градам ново, само сакам да го реновирам авурон за гојдата и полскион нужник. Немат проблем, не требило да са бавам со архитекти да ми цртат планој. Само ќе требило да му занесам слика од овие за да видат како изгледат, и тие одма ќе ми даале дозвола. Убо. Уште истиот ден јас го викам Симета да дојт да ми сликат. Другиот ден со сликите в раце одам пак Ресен. Му кажвам ево како изгледат авурот сега,

Авур

Ами, му велам на чекоф во Ресен, да не имате некој мостри од от разни градби от овај барок стиу за да му покажам на Крстета аубанецон, ути тој мајсторлокот го имат учено во Аубанија, не са разбират тоуку от ваква архитектура? Имаме мостри за се, ми велит, за кујќи, авури, штали, плевни, и за поуски нужници. Ми даде две слики за авур и за нужник, јас сликите в раце одам кај Крстета да го опитам дали ќе можит да ми реновират работиве во барок стиу.

Ако ви интересират да знете, от сега во цела Македонија предниот дел на сите полски нужници требало да изгледат вака

Абе, шо да ви речам, да ви е мерак да ојте да мочате петнајсет пати на ден! А пак авурот мој требало да изгледат вака

Средната врата ќе е за гојдата, левата врата е за во котарот за прасината, а пак десната е за кокошарникот. Се си е измислено убо по барок, онака ко шо биле авурите во Франција пред некоуку стотини години.

Му са јавиле на Борета Ничоф во Чикаго да дајт некој долар, ама овај појќе сакат да прет цркви и манастири. Некој му рекоу на подмочанци, ако сакате да соберите пари од странциве, ќе барате од оние од Аустралија. Тие појќе са завземени со Александра. Така и бидна. Му са јавија на Кирета Шефшо, и за некоуку месеци донесе еден грст пари за споменикот. Парите са собра, ама сега требит да са мислит кај да са подигнит споменикот, кој ќе го прет и каде.

За местото одма са решиле. Да го клат на белацрквенскана горица. Подмочанскана и белацрквенскана горица са една до друга, само еден пат и некоуку лозја и делит. А за вајар, ми са чинит така и викат оние шо прат споменици, ја са јавиле на она женскана од Скопје шо го напрела споменикот таму, ама му побарала многу пари, не знам коуку стотини илјади евра. Сја шо преме? Здрафко Сифчев прет некој месец биу во Скопје и таму во онај музејон ноф на вмровцине видеу многу убо изработени споменици на наши великани, и ни велит, дај и ние да му са јавиме на оние од Украина можит ќе ни го напрат споменикоф поефтино. Ама да пазиме да не ни измамат, да ни напрат некој споменик од восок и утредента угреј сонце и ќе са стопит. Било како било, са погодиле за цената, споменикот ќе биу од бронза.

Украинциве преле споменици само од слика, иначе от кај ќе знат како требит да изгледвит? А слика од каде? Демек, ако сакаме да му напреме споменик морат споменикот да изгледат ко шо изгледау чекот, да не са страмиме сетне. Ево, на пример, на Костета Ничоф му напревне споменик на Горица, и да го видите ќе ви са чинит ути жиф Косте ќе ви прогорит. Сја шо преме? За среќа, имаме едно дете от селово шо учит во Скопје и тој ни го даде овај совет.

Ќе ојте во Скопје во Академијана за науки. Таму ќе го барате тој и тој чек. Овај научникоф го имат изучувано генетското потекло на Александар. Јас точмо не знам шо значит ова генетско, ама ко шо ми објасна детево, е нешто вака. Шом сме го нашле ние гробот на Александар во Подмочани, чекот сигурно имау некоја роднинска врска со селово наше. Сигурно имат лујѓе во селово шо са от истото семе на фамилијата на Александар. Ако и најте негојте роднински потомци, ќе барате некој од ниф шо е врсник на Александар во години ко умреу, и ето ти слика него. Овие од Скопје ќе дојдат во Подмочани. Ќе ви земат шо са велит брис, и от брисот ќе видат кој му са потомци на Александар. И од потомците ќе изберите некој шо е најличен бабачко. Така и бидна.

А за којнот негоф Букефал шо преме? Како требит тој да изгледат? Е, и за то са можило да са прегледат генетцки којниве наши во селово и да са видит дали Букефал имау опнато некој кобила наша от селово за да останит него потомство.

Пред еден месец дојдо овие од Скопје, са наредивне ние сите со којните на сретцело, ни зедо брис од уста и нам и на којните, и ние чекаме да ни кажат кој сме от фамилијата на Александар и кој не сме. Пред две недели ни донесо резултатите. И вака стојат работите. За генетцки најблизок до Алаксандар Македонски докажано е црно на бело дака биу комшијата мој Аце Вилипоски. Види, мајката, чудна работа! Значит, и имината на лујѓево ти одиле по генетцка линија: Аце=Александар, Вилипоски=Вилип!

А за којнот Букефал овие от Скопје реко дака са виде ути најблизок генетцки роднина на Букефал му била кобилана на Курбинци. Арно, ама Букефал биу којн со мадина, не кобила? Немат проблем ни реко. Вајарот ќе го напрет Букефал да изгледат ко кобилана на Курбинци, а за мадината ќе и земит за пример мадината на некој којн од Воукодери. Имау многу големи мадина, му виселе до колејнци.

Штом ќе го напрат споменикот на Александар Македонски на горицана белацрквенска, оние од Скопје ни ветија дака ќе ни напреле мост шо оијт от подмочанскана до белацрквенскана горица, да изгледау ко они мостојне шо и прат на Вардар во Скопје, наредени со споменици и се и сешто. Тоуку знам за ова, тоуку ви казаф.

Прет некој ден дојдо на врата кај нас двајца млади деца да ни попишват. И поканивне дома, седна, му сваривне по едно каве, малу лаф-муабет и почна со попишувајнето. Опитват за ова за она. Се беше во ред, се дури не опита шо националност сме биле. Ние му велиме ути сите сме македонци. Арно ама, во пописот требало да сме одлучиле точно какви македонци сме.
–Како, какви? Македонец е македонец. Какоф можит друк да е?
–Чичко, ми велит ова скопјанкава, шо одвај ја разбираф шо ми велит, од македонец до македонец имат голема разлика?
–Знам ути от чек до чек имат разлика, сиве са различвиме еден от друк. Ама шо разлика имат од македонец до македонец?
–Чичко, знам ути ние не мојшме да са разберима, ама ево јас ќе ви објаснам и вие одлучејте какви македонци сте.
–Еми убо. Та почна да ми расправат по скопјански, ич не знеше да зборвит по наше по преспански.
–Како прво, имат македонци пиринци, егејци и вардарци. От овие триве вие от кој сте?
–Ами, шо знам јас. Не сме ни от едните ни от другите, коуку шо ја памтам географијата от учителот Бориза. Ние не сме ни от егејско, ни от пиринско, ни от вардарско. Ние си сме от преспанско.
–Ама слушај, чичко. Овде во книгава кај шо требит да напишам немат наведено нација преспанец. Морат да изберите една от овие триве шо ви казаф.
–Добро. Знам кој са овие пиринци и егејци. Ај сја ти кажи ми кој са овие вардарци?
–Е, вардарци са овие шо живјат покрај реката Вардар.
–Убо, ама кај шо гледаш ние подмочанциве не живеме покрај Вардар. Јас Вардар не ја имам видено ни на сон? Рекава наша са викат подмочанска. Ко имало вардарци шо живеле покрај Вардар, дај види во дефтерот да не имат нација подмочанци шо живјат покрај подмочанска река?
–Чичко, ај да не губиме време, от кај ви са старите дојдени и ќе напишиме ути и вие сте та нација.
–От кај да знам јас от кај биле старите дојдени? Кој и опитау дури бја живи? Ќе ви кажам шо ми имат кажвано баба ми, бог да ја простит, лесна да и е земјата. Ми кажвеше ути прет да дојме во Подмочани ние сме биле преселени од Курбиново. Таму уште сме имале некое бафчуле со некој многу голем ореф. Мајка е на баба ми била мажена за домазет от егејско, ама не знам от кое место точно. Пак татко му негоф биу некој си офицер бугарски, ама не знам дали биу чист бугарин, шо са велит, или пак от оние нашине пиринец. Пак Мајка му него била влафка. Во турското ти ја намерил некој турчин, сакау да ја земит за жена. Турчиноф ја држау некое време, и та ко небаре ошла да са молит во џамија и штом и са дала прилика избегала. Овај пак нашиоф ја сретнау на пат, напреле лаф-муабет и си ја зеу за жена. Пак татко е на ова влафкала да ти биу некој српцки калуѓер. Ти биу на Света Гора некоуку месеци, ама му са посакало да си имат жена и избегау от таму. А мајка е на ова влафкава пак да ти била сестра на жена му на царот наш Самуил. А пак дедо е на влафкава да ти биу брат на кралот Вилип…. Јас дури и ја кажвам историјат на фамилијата наша, и оп, ја зазвона мобилниот на женскава. Ја опитвам, шо е работата?
–Ми са јавија големите от Скопје, ми велат ути пописот е откажан. Фала богу! Вгодина други на ка му ја мислит шо да напишит за вас што нација сте.

Е, ја велам на женами. Кој ја измислиу ова будауштина, нација, да неможит чек да са одлучит шо е. И магарено појќе знет ути е магаре, а јас да не знам шо нација сум! Ова ти било но госпот бељата.

И така јас си са спремаф уште от сабајле, убо са облекоф и право в Ресен. Одам на аутобуска и и опитвам кога ојт аутобусот за Скопје. Тие ми велат имат еден сега во 8. Картата е 750 денари повратна. Ами јас разбраф ути бесплатно носиле за Скопје денеска? Имат и бесплатни, ми велат, ама ќе си ојш во штабон на ВМРО ф чаршија, тие ќе та занесат Скопје бесплатно. Така на ка е. Одам во штабон, а таму една џгадурија лујѓе. Ко дојдоф јас на рет детето ми велит, дај ми ја книшката да та запишам. Каква книшка бе дете? Членска, од ВМРО. Јас му велам, немам такво нешто. Сега шо преме? Ако немаш книшка тогаш ќе си ојш со редовен аутобус, ќе си платиш карта. Вие имате памет или немате? Со тие пари знете коуку леба ќе купам? И така јас со опашката пот гас, шо са велит, и право дома во Подмочани.

Жената почна мајтап да прет со мене. Уште ти таму му фалеше, ми велит. Бес тебе во Скопје не ќе протечеше вода во она фонтанана нова. Ако не ма земат во Скопје, си велам, јас ќе си ја прославам годишнината по мое. Ама како? Си мислам, мислам, и по едно време знете шо ми дојде на памет? Си велам, за празниците шо и славиме во селово ние му са заблагодарвиме на Дедо Госпот и на сите светци шо ни чуват от лошо, здрави и живи. На овај ден требит да му са заблагодариме на покојните, блиски и далечни, шо го дале животот за ние живите да имаме една грутка земја за да проживеме, да му са заблагодариме и на живите шо ни чуват от лошо, шо ни са најдват кога сме во мака, шо ни дават по една корка леп ко ќе сме во криза.

Ова шо го слават во Скопје не требит да е славејне на само 20 годишнина, ути за ова парче земја са грижеле, страдале и умирале лујѓе многу, многу години. На некоуку от ниф сакам денеска да му дам почит. Го викнаф Симо питропон на Дорчета Суфтан да ми отворит црква за да му запалам по една свешта на починатите и на живите за да му са заблагодарам за нивната грижа за сите нас. Зедоф еден куп свешти от поефтините и почнаф со рет.

Една свешта за баба ми от Покрвеник, зошто ко ќе слегле комитите от планина знеле ути ако одат кај нја немат да и пуштит бес да и наранит убо со граф, со сирејне и со леп ржен. Ти благодарам, бабо, шо му плетеше чораби на комитите за да не одат боси нис планина цела зима. Денеска е твој ден за славејне.

Една свешта за баба ми от Крушје, зошто за време на војната со месеци во амбарот чувала и криела партизани, или комунјари кај шо и нарекват овие сегашниве. Бабо, амбарот уште го имам долу в изба. Еднуш влегов внатре да го чистам, и шо ќе видам! Внатре тие партизаните да ти имат написано имината нивни. Јас не знам кој бја тие лујѓе. Ама ако и видиш таму во рајот многу да и поздравиш и да му речиш на Дедо Госпот да му и чуват душите.

Една свешта за здравје на тетка ми Зора (уште е жива и Госпот да ја дајт уште сто години да живет), зошто за време на партизанското кај нас дошла некоја партизанка шо са викала Вера Цири Вири. Ова Вера ја рекла на тетка ми требит да ојт кај четата нејзина, некој требит да ја префрлит во Сапоцко. Тетка ми Зора ја облекла ова Вера во невестинска носија, ко оние шо и берит Јоне Буте во музејон, и тргнале за накај Сапоцко. На Маказон кај Козјак била границата, а таму едно чудо Германци. Германциве и опитват, каде вие вака? А пак тетка ми му велит, ја носиме сестрами на мажејне во Сапотско. И така овие си продоужиле здрави прави. Не знам ова Вера Цири Вири дали е уште жива. Можит уште го паметвит овај случај. Тетко Зора, ти ја спасе Вера за та нам да ни спасуват от Германцита. За то јас ти сум благодарен.

Една свешта за душа на татка, Бог да го простит. Ошоу во партизаните на седумнајсет години некаде кон крајот на војната. Го зеле заедно со Коља Кромичеф и со некој други от селово. Ошле некаде надвор от Скопје на вежба само со торба на рамо и опинци на ноѕе. Било среде зима, немале ништо за јадејне, а снек едно метро. Кај шо ми кажвеше Кољо Кромичеф, шетале по нивјето, со ноѕете буричкале нис снегот да не најдат некоја зеука шо газдите за бореле да ја откорнат. Зеуката замрзната, а овие сечи и јади зеука мрас. Никој не останау со здраф зап. Татко, за то шо срадафте заедно со Коља Кромичеф за ние убо да живеме, да му речите на Госпот душата вечно да ви ја ранит со се најубо и најслатко.

Една свешта за душа на мајка. Са маже на млади години во многу сиромашна фамилија. Не помина ни една недела от свадбата, домашните ја натерале да ојт на нива да месит кау со ноѕе за да прат плитари за да градат кујќа. Мајко, да знеш кујќата шо ја напрефте со татка со големи маќи уште е здрава. Жау ми е шо не можам да ти ги бацам ноѕете за шо ми напре покрив нат гла, ама секој ден и бацвам тулите шо и напре за кујќата, и потта твоја ми е слатка ко мет. Го бацвам секој камен шо го носиу татко от планина со кола воуцка, и секој дирек шо го сечиу и го носиу от врвон на планинана. Коуку такви мајки и татковци ја градиле ова држава со кау, плитар по плитар, камен по камен. Вие сите сте заслужиле Госпот да ви ја легнит душата на најмека постела.

Една свешта за душа на Косте Кусаковски. Многу млат зајгина, на деветнајсет години. Го ватиле Германците, го мачиле некоуку дена и го стрелале долу во бафчана на Буџефци пот село. Оние сега шо и викат комунјари му напраја еден споменик кај училиштено, ама цеу е затревен, не можит чек да са доближит. Оние от Скопје сега велат ути Косте џабе си го дау животот. Порно ќе беше да си седеше дома, не му требеше да са бијат. Така на ка е. Ама јас пак ќе му запалам една свешта ути знам дака Госпот Бог му признават на сите шо страдале и гинеле за доброто на сите нас.

По една свешта за сите оние шо са написани на споменикон на срецело кај мостон.

Една свешта за здравје на Крстета мајсторон Аубанецон. Крсте не е Аубанец, ама ние така го викаме ути е дојден от Аубанија. Госпот да му дајт здравје и доук живот нему и на целата него фамилија, зошто прву кај него ојме ако ни протечит чатијата. Лујге ко него секој ден и на секаде ја градат ова држава.

Една свешта за здравје на Тодорка шо го месит лебот во вурнана во Доуно дупени. Фала му на Госпот шо ни дау такви ко Тодорка за ова држава да не гладвит.

Една многу голема свешта за здравје на жена ми за шо и поднесвит сите мои будауштилоци, шо еден ден не ма остават бес потквас, шо не ма остават надвор да излезам бес пауто да не настинам, шо ми изроде и изгледа еден булук деца. За вакви жени требит да имат посебен музеј, ама подалеку от онај новион во Скопје. Тие са вистинските херои на ова држава.

Денеска запалив уште многу, многу свешти за душа и за здравје на маногу лујѓе, ама не сакам да ви досадвам да ви кажам за сите. За мене шо сум живеу овде во селово, само овие и вакви лујѓе заслужват да са слават на ваква годишнина. Јас така мислам. Проштајте ако ви згрешиф нешто.

Еднаш недеуно гредила некоја група таму во ресторанот на пица кај него. Сите биле некој големи лујѓе шо работале во владата и имале шетано нис цеу свет, и најмногу му са бендисала пицата на овај роднинава мој. Ама ко биле лујѓево таму во торникот, едниот от ним си ја забореу чантата во ресторанот. Роднинава ја зеу да видит шо имат натре. Ко ќе видит, шо ќе видит! Разни планој со цртежи за затвор шо ќе са градиу кај нас на островон во езероно. Истиот ден роднинава мој излегвит от работа и право ојт да и фотокопират документиве. Ми пуште мене еден примерок, ама не по пошта, ути да не зајгинат, туко со аутобусот Брајчински шо стигвит во Подмочани во четири сатот.

Е, сега овде ќе ви распрам шо пишит во документиве.

Вие сите сте писмени и пописмени од мене, читате весници и гледате коуку лошо некој професори, новинари и политичари зборват и пишат за Премиероф наш. Ко чекоф ништо убо да не напреу. И затвор и клават и и казвит за клевета, ама от ништо немат фајде. А овај, Премиер ко Премиер, си сакат лујѓето да го валат, убај работи за него да кажват. Барат совет от младиве негој министри, ама никој убаф совет не можиу да му дајт. Еден ден ко са возиу Премиероф со точакот покрај Вардар, видеу некој стар дедо кај шо сејт на клупа, и овај му седвит до него и почнау да го опитвит за ова, за она, како му са бендисвит владава, и така натака. Стариоф пак се убај, најубај работи му кажвит. Сетне Премиероф го опитвит, А шо мислејне имаш ти за комунјарине? Овај почнау да и пцијат, мајче шајче, ајр да не видат. И му кажвит на Премиероф, ути ко биу млат за време на Тита, ути некој от комунистите го накодошиу ути го бришеу газот со весник со слика от Тита. Другиот ден грејт пполицијата, лисиците на раце и право на некој остроф шо са викау Голи оток, некаде на море. Таму имало многу, многу други лујѓе шо биле затворени со години дака напреле нешто лошо или рекле нешто шо не му са бендисало на Тита. Премиероф си са поздравиу со дедово и си продоужиу да си са возит на точакот. Ама ова со островоф никако да не можит да го извет од ум.

Цела нош не спау та вечер. Се само на островот мислит. Станау сабајлето, и дури пијау каве си рекоу, значит имало некој начин да са куртулит чек от овие професориве, новинариве и политичариве шо ма ќудат секој ден? Ојт на работа, и собират министрите за правда и внатрешни работи и му кажвит шо план имат. Вака и вака ќе преме со тие шо ма ќудат. Ќе изградиме еден голем затвот на островон Голем грат во Преспа и таму ќе и врлиме сите тие шо ма ќудат, змите нака и изедат. Министриве седнале, си написале некој закон за да можат ова да го напрат, му са јавеват на претседателот на собранието и му велат овај закон да са изгласат по итна постапка. Арно ама, како? Комунјариве сигурно ќе гласат протиф, ути знат ути ако поминит законот тие ќе са први шо ќе влезат во затворот. Нашиве морат да имат подршка от Ахмети. Премиероф му са јавуват на мобилен на Ахмети и му велит вака и вака планираме. Овај пак му велит, са сложвам ама само ако можит и јас от мојте таму да затворам. Така и бидна.

За судејнето да е на демокрацки начин, ко шо са прет онаму во Хаг, овие решиле наместо да имат еден судија, ко на пример онај Михајло Маневски, ќе имало комисија от професори, новинари и политичари шо си го сакале Премиероф и шо са разбирале појќе от вакви прекршоци. Ова година комисијата ќе ја сочинувале овие учени лујѓе –

Мирка Велиновска – уредник
Ивона Талевска – уредник
Горазд Росоклија – професор на Универзитетот Колумбија, САД
Боријана Дичевска – новинар
Миленко Неделковски – новинар
Дарко Јаневски – новинар
Панде Колемишевски – уредник
Јанко Илковски – новинар
Бобан Нонковиќ – уредник
Драган Павловиќ Латас – уредник
Мартин Панчевски – професор
Благоја Самакоски – професор
Умберто Паскали – политички аналитичар од Вашингтон, САД

Бидејќи немало да имат место и време судејнето да е во Скопје, зошто Премиероф вејќе имау напрено список от 1.734 лица от цела држава за судејне само за ова година, решиле да напрат нова зграда за судејне некаде поблизу до островот кај шо ќе биле лујѓето затворени, некаде во близина на Асамати, кај стариот рибник кај шо и пасит Јордан гојдата сега. Премиероф имау само една наредба, судницата морало да е во некој стиу шо са викау барок. Ич не знам ова шо му значит. А пак за градејне на затворот ќе викнеле некој архитект от Вранција, пра, пра, пра, правнук на архитектот шо изградиу таму некој затвор шо са викау Бастила, или пак Бастија некаде во осумнајстиот век. Имам видено слика от тој затвор, косата да ти са кренит коуку е страшен.

Судејнето ќе е демокрацки и по сите европски стандарди за да не ни са најлат оние от Европа и да не не примат во унијата нивна. Судејнето ќе е јавно и ќе е пренесено на телевизијат от Сител, за сите да видат ути се шо са прет е законски. Шом ќе завршит судејнето затворениците отма са преносват до островот Голем грат со ноф двокатен и панорамски глисер кој е подарок от Кина. Премиероф наш немау поверејне во наши чувари за во затворот, зато ќе викниу чувари от Африка, от една држава шо са викат Чат, или така некако. Овие порано работале во Либија и таму имале многу убо искуство за чувајне во затвори непријатели на владетелот. Секое сабајле ко ќе станиле затворениците ќе са наредиле во дворот и ќе морале да испјат една многу уба песна за Премиероф наш. Ако сакате можите да ја слушните овде. Другиот ден ќе си имат друго судејне, и така се ќе си ојт по рет, и конечно Премиероф ќе си са куртулит от оние будалине, никојпат не задовоуни ѓубрина.

Тоуку знам за ова, тоуку ви распреф.

Ко и донесле оние нови аутобуси во Скопје, му останау уше еден фазла и не знеле шо да прат со него. Му са јавиле на Премиерот и му велат, Премиере, еден од овие двокатни аутобуси со отворен покрив ни остана фазла. Шо да преме со него? Овај пак му велит, јас знам кому требит да му го дајме аутобусоф. Имат едно село во Преспа са викат Подмочани. От подмочанци погелеми патриоти немат во државава. Сите до еден гласа за наши лујѓе на изборите. И не само то. Таму во то село имат многу знаменитости, имат шо да са видит. И така, како шо наредиу министерот така и бидна. Чера го донесо аутобусот, го паркира на срецело и цело село излезе да го гледат. Аутобусто ќе почниу да возит низ селото от осми септември ко ќе го славиме роденденот на државава.

За вас шо не сте от Подмочани ќе ви објаснам по која патека ќе ојт аутобусот за да знете кај сте и шо да видите. Да не заборете да си донесите апарати за да и сликате убавините на нашево село.

Главната станица на аутобусот е на срецело кај споменикот. Онај споменикон шо го напраја комунистите во чес на паднатите борци от селово. Убо е да го сликате ако ви бендисвит, зошто за некој месец ќе го рушиле за да изградат некој друк споменик на Александар Македонски. Комунизмот сјојде во историјата, не ни требат појќе споменици от тие лујѓе. Аутобусот ќе продоужит кон десно покрај кујќата на Јонета Магдеф. Таму ќе можите да го видите Јонета кај шо варит рајќија во казанот. Ама дури аутобусот ојт покрај река, убо е да си извете шамифче и да си го клајте на носот, ути во реката имат голема смрдја. Селово немат канализација, и сите шо живјат покрај река лајната и пуштат в река. Аутобусот ќе ја преминит реката кон десно и ќе продоужит по патот ние шо го викаме улица. На десната стрна е кујќата на Пашариковци. До нја е кујќата на Стојчета. Кај кујќата на Стојчета имат една бандера, и на бандерата штркојте имат напрено седело. Бидејќи аутобусот имат отворен покрив, не е чудо некој штрк да ви са посерит на гла. Зато убо е да си носите шемше, за секој случај.

Подолу са кујќите на на Курбинци. Од ним појќето са иселени овде онде. Ко ќе врвит аутобусот покрај кујќата на Ташета Курбински не е чудо да го слушните кај шо свирит на грнета. Тајфата на Ташета едно време беше прочуена нис цело преспанско, охрицко и битоуско. Сите и бара на свадби. За него имат писано во весници. Ама от старост на чекот му падна забите. Сега носит вилици и не можит со вилиците убо да ја држит писката.

Наспроти Курбинци са кујќите на на Роџевци. Ако врвите покрај ними зимно време не е чудо да го видите Кацета кај шо дерит дива свиња. Немат от него поголем ловџија во цела Преспа. А и загарот не му е лош.

Пеесетина метри от Роџевци имат еден пат ние го викаме Доуни пат. Тој ојт впреч од улицава. Овде аутобусот можит да ојт или лево или десно. Кон лево са ојт за на кај црква и кај гробиштата наши. Таму аутобусот ојт за време на празници за лујѓето да си запалат по некоја свешта. Натаму можите да ма најте и мене кај шо и пасам кравите во ливадата на Ванѓела Пашарик. Ако не е празник аутобусот вртит кон десно. По овај пат можите да и видите бафчите со јабоука. На овај пат исто можите да го видите дабот Гулески. Старите велат ути овај биу фтор најстар даб во цела Преспа. Најстариот биу дабот Рајчки, ама на газдите му текнало една година да го прејчат за горење.

От дабот Гулески аутобусот ќе ојт околу двесте метри и ќе дојт на друга раскрсница. Овај пат ние го викаме Доуга дрма. Кон лево патот ојт за Езерени, а кон десно са враштат на северната стрна на селото. Ако немат патници за Езерени, аутобусот ојт кон село. Тој ќе поминит покрај кујќите на Белевци, на Кромичефци и некој други помалу познати селани. Овде немат многу шо да са видит освен остатоци од канау за наводнување шо го градиле комунистите во пеесетите години. Бидејќи комунизмот распадна прет двајсетина години, истото му са случе и на овај канау. И овде ќе требит да си и извете шамифчината и да си и клајте на нос. Сите лујѓе шо имат кујќи покрај каналот лајната од нужниците и пуштат во него. Штом каналот немат вода да и истерат гнасотите, се си сејт и си варит во него со недели.

Ко ќе и помините кујќите на Кромичевци ќе дојте до главниот пат шо ние го викаме џаде. На лево са ојт за Ресен и Битола, а на десно за накај срецело. Аутобусот ќе свртит кон десно. Стотина метри подолу е сеуцкиот дом. Овде е канцеларијата на матичарот. И овде немат нешто интересно за сликајне. Домот изгледат ко сите други домој шо и градиле комунистите во сите села нис цела Македонија.

Пеесетина метри подолу от домот ќе дојте до една друга раскрсница. Ова а најважната раскрсница во селово. На десна стрна е музејот на Јоне Буте со носи од цела Македонија. А на лево са ојт за накај Горица кај шо ја изграде Борис Ничоф црквата Св. Петар и Павле, а пак некоуку километри погоре е црквата Св. Петка. До ова црква Јоне Буте имат изградено едно мало кујќарче за таму да са берат ловџите шо одат планина и тие шо берат пучурки на пролет. До прет некоја година ако одефте таму сигурно ќе го најдефте Тодета, татко му на Јонета Буте. Убо ќе ви пречекаше, ќе ви свареше каве или рајќија и расположен беше да ви прет муабет от сабајле до вечер. Тодета го просте госпот прет некоја година.

От раскрсницата до Горица немат нешто тоуку интересно освен трлото на Пржевци. За Ѓурѓевден обично аутобусот запирвит кај Пржевци за тие шо сакат можат да си купат јагне. Вие ќе си одберите кое сакате јагне, газдата ќе го заколит, ќе го обесит на едно дрво, ќе го одерит и ќе ви го дајт свежо најсвежо.

Кај шо рекоф, од десната стрна е музејот на Јоне Буте. Овде цело лето гредат туристи от цеу свет да и гледат носите македонски. От Јонета по учен водич во музеј немат на светоф. Можит да ви распрет се за секоја носија и за секое парче от носијата. Ако ви са пријајт дури сте таму жена му Бутејца можит да ви зготвит највкусни циронки.

Со музејот на Јонета завршвит патеката на аутобусот. Аутобусот продоужвит кон срецело, и прет да го поминит мостот ќе свртит десно кон кујќите на Гаџовци. Овде можите да видите многу стара архитектура на Подмочанска кујќа, а тоа а кујќата на Сифчевци.

Не ми са чинит ути ќе имате оуку големо задоволство да са возите во двокатен панорамски аутобус во Скопје. И, шо можит да са видит во Скопје? Само некој згради, некој споменици и лујѓе шо одат по улици ко брливи овци. Елајте во Подмочани да са прошетате со нашиот ноф аутобус и да видите вистински убајни.

Сите ние подмочанци знеме ути селово наше му било многу омилено место на кралот Александар. Ко ќе биу на посета кај Царот наш Самуил на островон во езероно, на враштајне првин со чунка ќе запреу во Асамати да каснит некоја циронка и ќе продоужиу за накај Ресен и од таму за накај Битола да си го посетит татка си во Хераклеа. Во Подмочани ќе заприу кај продавницана на лаф-муабет со селаните. Многу и засакау подмочанци зошто му кажвиле мноу убај смешки и љозмина. Ко станау Александар крау и заминау да са бијат со неверници нис цела Африка и Азија, на селаниве му било многу жау без него. Од време на време му пуштале писма го молиле да са вратит шо побргу здраф и жиф, не можиле без него. Ама Александар са решиу да го освојат цеу свет и не можиу да са вратит дури не го сторит то.

Поминале некоуку години, Александар стигнау дури до Индија, и си рекоу, шо ќе ми е појке земја, доста ми е ова шо го освоиф, и са решиу да са вратит назот. Ама на пат паднау болен, го ватила некоја настинка. Докторот му рекоу, цару, тебе денојте ти са бројани, кажи ни кој да та наследит и кај сакаш да та закопаме. Алексндар му велит, сакам да ма наследит тој и тој, а мојот вечен дом сакам да ми е во едно село шо са викат Подмочани, во Преспа во мојата мила Македонија. Немат на светоф друк нарот тоуку шо ма сакат ко подмочанци. И така било. Е, ова историја мене ми ја имат кажвано бабами Тасија от ко беф уште мало дете. И други стари ја имат кажвано истава историја, ама до сега никој не му вервеше на старите. И така, историјата за гробот на Александар Македонски со време са заборе.

Е, сега да ви кажам како јас и Дорче го најдовне гробот на нашиот Александар Македонски. Точно пред една недела јас и Дорче и пасиме кравите долу кај црква во ливадата на Вангела Пашарик. Кравите си пасат, ние со Дорчета си сејме под една врба, си пијаме рајкиичка и и гледаме жените кај шо палат свешти наведнати нат гробојте, и си прајме шала која жена имала какви гашти. Едно време ни са пријаде, ама ни јас ни Дорче немавне донесено јадејне. За среќа, до ливадата на Вангела Пашарик е нивата на Крстета кај шо имат посадено патати. Го пуштив Дорчета да откорнит некоја патата, а јас почнаф да копам дупка за да и печиме пататите во нја. Копнаф два-три пати и удриф на нешто јако. Мислеф дака е некој камен, ама то да ти е нешто железно. Копам, копам, ама пустиното никако да излезит. Дојде Дорче, и тој почна да копат от другата страна. Двајцата си велиме, ова е нешто многу старо. Го ичистивне малу со рака, и ко ќе видиме, шо да видиме! Железо тркалесно ко сач, целиот позлатен и на него нацртано соунце со зраци. Аааа, си велам, ова јас го имам видено на една слика на интернет. Го креваме железото, и под него гледаме позлатен ќур и на него пишит на чист македонски јазик ко шо си зборвиме ние овде во Преспа: “Овде почиват Царот Александар Велики Македонски. Бог да го простит, вечна му памет и лесна да му е земјата.” Имаше писано некој други зборој ама буквите не са чита убо.

И Дорче ми велит, сега шо преме? А шо преме де? Јас му велам, ова работа не можит да са кријат. Мораме да му са јавиме во Скопје да му кажиме за ова. Знеш ути владава наша са борит за имево наше со грциштана. Ова за секојпат ќе му докажит ути Александар е сто посто наш. Ако сакаше чекот да е грк ќе бараше да го закопат таму некаде кај нивните. Ама тој си сакау да си останит македонец ко сите нас. Така и са договоривне. И собравне кравите и правец дома. Кој ти мислит на печени патати! Јас одам дома, ја кажвам на жената вака и вака, а пак та со мене прет мајтап. Јас телефонот враце и са јавувам право кај Премиерот наш Груевски. Ама не ти било лесно да зборвиш дирекно со Премиерот. Јас ја кажва на жената на телефон шо е работава, шо најдовне јас и Дорче во Подмочани, и ја молам да му кажит на Груевски одма да си дојт овде во Подмочани да си го земит ќурот заедно со телото на Александар Македонски и да си го занесит таму во Скопје во онај музејот шо го градит. Жената изгледа не ми вервеше, почна да прет мајтап со мене и ми го исклуче телефонот.

За ден два веста за гробот на Александар Македонски во Подмочани да ти са проширит нис цела Македонија. Со време и Премиерот Груевски са убедиу дака ова биу вистина гробот на Александар. Ама за да са уверит го пуште еден историчар шо са викат Александар Донски да проверит дали е ова вистина негоф гроп. Овај Донски уште истиот ден ти ваштат такси и право кај мене дома да го занесам на местото кај гробот. Ојме таму, Донски го гледат гробот и од радос почна да плачит. Уште от гробот му са јавуват на Груевски и му велит, Премиере одма пуштај лујѓе овде да го крениме ќурот. Ова навистина ти биу гробот на нашиот Александар Велики Македонски. Другиот ден уште от сабајле ево го Груевски во Подмочани со колона мерцедеси и куп новинари, Латас, Миленко, и уште кој не. Са слика прет гробот, го крена ќурот, и прет да си заминат Груевски не рече дека премногу биу задоволен од нас селаниве подмочанци шо сме го чувале гробот на Александар Македонски во атарот на селово наше. Ни вети дека шом ќе завршит со градбите во Скопје и нам ќе ни изградит еден многу голем споменик со фонтана да са гледат нис цела Преспа и дури до Грција, онде кај мостон на местоно кај онај споменикон шо е напрен од комунистите за борците паднати во војната.

И така, ние подмочанци станавне славни не само нис цела Макдонија, туку и нис цеу свет. И сите сме поканети на весеубата во Скопје на осми септември ко ќе са отворит ќурот на Александар Македонски прет цеу нарот да видит ути тој е наш чек.

Ево овде ќе ви распрам шо са случвит со лустрацијата во селово наше. Пред некој ден, точно на Петровден ние подмочанци си го славевне празникот горе на Горица во црквата шо ни ја напре Боре Ничов, иселеникон од Чикаго. Шо да ви речам! Многу беше весело. Јадејне и пијајне коуку да сакаш. Музикате од Горица ечеше низ цела Преспа, и кој да поминеше по џаде ќе навратеше. Јас немам тоуку мерак за играјне, ама ко ја викна музучарите “Подмочани, село мое”, соузи ми протеко по лице и одма са ватиф до една баба. Отпрву не ја познаф, дојдена беше от сранство. Ама ова да ти учила заедно со мене во Подмочани до трето оделение. Заврше песната, јас ојдоф црква да си запалам свешта за душа на старите. По некое време музичарите почна да ја свират песната “Косте Ничов, печалбарот”. Овај Косте беше татко на Боре и за него имат споменик таму кај црквата. Споменикоф е скромен, не е голем ко оние шо и напре Груевски во Скопје за роднините негој Александар и другите, ама нам ни са бендисвит и многу си го почитуваме. Песната ечит, а попот са спремвит да пет литургија. По некое време гледаме одоздола грејт една кола луксузна и по нја едно комбе наторено, едвај да са качвит по патот угоре.

Музиката запре, попот почна да си ја пет литургијата, а овие пак со колата излегват и одма са навртија кај бината кај музичарите. Еден од ним го земат микровонот и го виката народот да са соберит да слушат шо ќе му речит. Народоф не зент шо са случвит. Некој мислат ути овие са некој музичари, гредат од некоја свадба и дошле малу нам да ни посвират. Ама ко почна едниоф да зборвит, работава била нешто друго. Му реко на попот да заприт со пејнето и сите да слушат вниматеуно.

И почна: Јас сум тој и тој, дојден сум од горе, од Скопје и ви носам пораки од Премиерот наш Груевски. Ова шо го прет Премиерот наш Груевски са викат лустрација. Можит вам селаниве овај збор не ви е познат, ама ќе требит убо да го запаметвите ути за то ќе са зборвит и пишит со годинје натаму. Овде во комбево имат порака за секој во селово шо е роден до илјада деветсто девеесет и прва година. Премиерот наш Груевски велит ути вие подмочанци сте биле многу големи кодоши. На вие шо сте родени по она година шо ја спомнаф ви е простено, а другите за кодошлакот ќе си одговарате пред власта. Јас ќе ви ѓи читам имината, и ко ќе го слушните вашето име да си дојте овде, да си ја земите папката со докази, да си ојте дома и убо да си прочитате шо пишит во нја.

Са собравне сите ние околу чекоф, тој читат, читат иминја можит цеу сат и поу. Едно време чекоф го читат името Зоран Пандев. Зоран ојт да си ја земит папката и му велит не чекоф: А бе чичко, да не сте згрешиле нешто? Јас та 1991 беф роден. Како можит да сум биу кодош ко немаф ни година, а уште не знеф да прозборам ни збор. Овај пак му велит, јас не знам шо пишит во папкава твоја, за што и како си кодошеу. Ќе си ја земиш папкава дома, убо ќе си ја прочиташ. Ако имат некоја грешка сигурен сум дека Премиерот наш Груевски ќе ви простит.

И така, весеубата на Петровден ова година заврше. Сите ние си зедовне папките подрамо и правец дома да видиме шо пишит внатре. Пред да ви кажам шо пишеше внатре, вие ова шо го читате прву требит мауце да знете нешто за нас подмочанциве. Од нас подмочанциве поголеми кодоши, мајтабџи и оговарчи немат никаде на светоф. Со првите зборој  бебе од Подмочани шо ќе му излезат од уста, или некого ќе окодошит, или ќе оговарат, или пак мајтап ќе прет со него. Така било и така ќе останит. И од то ни останало ова штуро име на селово Подмочани. Ќе опитате како. Ево ќе ви кажам, и можит зато Премиерот наш Груевски са наљутиу и ни пуште овие папкиве.

Старите велат ути Царот Александар Македонски некогаш дошоу во Преспава мауце за разонода да са искапит во езерово наше и да са прошетат низ селава. Запреу прво во Доуно Дупени, са искапиу мауце и продоужиу накај Ресен со валангата него. Ко стигнале во Подмочани (не знам тога селово како са викало), застанале мауце на продавница да са напијат нешто. Порачале по едно пиво, седнале пред продавница и почнале да си прат лаф муабет и да си кажват смешки. Ко чу една смешка Александар тоуку са раскикотеу и мауце от пивото му са истурило на пантолите на скутот. Дошла некоја жена со синчето мало да купит леп от продавница. Детето го видело Александра со пантолите наводени на скутот, и дете ко дете, и плус мајтабџија, почнало да викат, Подмочан! Подмочан! Подмочан! Сите во валангата него са искикотиле от смја. Александар са налутиу и наредиу селово да са викат Подмочани за век и векој. Е, сега ќе опитате от каде е ова историја за Подмочани и Александар? Ова историја на Премиерот наш Груевски му ја кажвиле некој многу познати историчари, Васил Иљов и Александар Донски.

Јас не са разбирам многу от политикиве, ама се ми са чинит ути ова не мерисат на арно, ова сигурно е некоја одмазда од Премиерот наш Груевски кон подмочанци за то шо многу го навредиле Александра. Слушнау ути некој подмочанец ошоу во Скопје да са лечит од рак. Чекоф знеу ути векот не му биу доук на овај свет и пред да имрит му било голема жеуба да го видит споменикот на Александар во Скопје. Застанау прет споменикот, го гледат горе дулу, и ко подмочанец, прво шо изустиу било, “На Александар му фалат пелени!” Го слушнау некој скопјанец и го опитау, от кај си бе чичко? Овај му казау ути е от Подмочани. Скопјанецоф му кажвит шо са случило на Премиерот наш Груевски шо са случило прет споменикот на Александар, и зато сега нам сите не фати беља.

И така, сејме ние подмочанци дома и секој си читаме шо пишит во папкиве. И сите са чудиме, кој е тој чекот от селово шо ни пријаве дака сме кодошеле? И за чудо, во секоја папкат пишит ути сите сме биле пријавени за кодошлок од еден Љазе Кузман. Чекот умре лани, и освен блиските негој никој не му ојде на погреп. Тројца синој имаше сранство и ни еден не го вермаше. Дур беше жиф никој од ниф не гредеше по некојпат да си го видат татка си, да го опитат шо преш, како си, да не ти требит нешто. Љазе беше голем пијајнца, а за работа ич не го биваше. Ќе станеше сабајле и ќе почнеше да и врвит кујќите нис село, да барат да му дадат нешто да са напијат. Со време лујѓето почна де не му дават пијачка, а тој ќе му речеше, не давајте, не давајте, ќе видите јас шо ќе ви напрам ако не ми дајте. И ние сите си велевне, шо можит овај неранимајко да ни напрет? Сега видовне шо можит да ни напрет! Кога да одеше на продавница ќе го најдеше Љазета да сејт прет продавница со шишето пиво в раце. И нему по некојпат ќе му са истуреше пиво на скутот, ама не од смејне ко на Александра, туку така беше пијан и не можеше убо да го држит шишето.

И така оние комунистите от напрет, му требило да најдат некој во селово шо ќе му кажвит кој кодошиу за се и сешто. Го пуштиле некој голем комунист, ми са чинит са викау Лазар Колишевски, да ојт Подмочани да најт такоф и такоф чек. Лазар дошоу Подмочани, седнау прет продавница и го гледат Љазета како му са тресат рацете. Љазе ко Љазе, на Лазара му велит, дај части да са напијаме по едно пиво. Лазар видеу ути со овега ќе свршит работа и му рекоу, Ти мене слушај ма, прај шо ќе ти речам и от сега натаму ќе можиш да пијаш коуку шо сакаш от се и сешто. И така овај Љазе ни ја напре цела беља. Си седеу прет продавница, си пијау пиво и само ушите навртени кон сите да слушнит кој велит што за кого. Е, сега да беше жиф ништо од него не ќе останеше. Ќе го намававне убо и ќе го врлевне в река ко пес пцојсан.

Е, сега да ви кажам шо пишеше во овие папкиве, за се ние подмочанци шо сме кодошеле. Чек не знет или да са смет или да плачит.

“Јас Љазе Кузман от село Подмочани, во согласност со наредбите од и договорот со другарот Лазар Колишевски ви го доставувам следниот извештај за кој барам да ми се плати со седумнаест гајби пиво испратени до мене лично дома. “

1. Попот Пере ја накодошиу Верка Н. ути са еб…ла со некој од Езерени под една врба во Јасењено.
2. Сотир низ цело село мајтап преше за Љамбета. Велеше ути син му на Љамбета биу педер.
3. Павлина ја оговараше Зорка дака ѓомити Зорка носила танга.
4. Служителот Сандре го оговараше учителот Зоран, ѓомити го начекау кај шо водит љубов со една осмооделенка во канцеларијата.
5. Митко преу мајтап со Вердина, ѓомити сестри му от сранство не му пуштале пари да си клајт вилици и зато морау да са ранит со попара секој ден.
6. Владе го кодошиу Кирета, велиу дака Кире не можиу да са женит ути мерисау на овци. Пробале да го женат со една постара от Јанкоец, ама ко са сретнале прф пат в Ресен на пазар ова са доближила до него и одма да ја немат са вратила доме. Јас тврдам ути навистина мерисат на овци. А за ова другово не ми са вервит.
7. Милица прела мајтап за Нада, ути мажот је на Нада сакал да ја остет и да са преженит за брачеда е на Милица. Ова брачедава била вдојца, сега дојдена од Австралија и таму била многу богата.

Можит сакате да знете за што кодошело она детето шо имало само една година. Ево ќе ви кажам. Една сабота ко била мајка му на пазар во Ресен му кипила на детево некоја многу уба и скапа играчка. Детево играчкава од рака не ја пуштало. Арно ама, едно сабајле мајка му го зела детево за рака и ошле продавница да купат леп. Ко врвиле по мостот на детево некако играчкава му паднала од рака и право в река. Во то време са враштале от продавница Стана со син је Јофче. Детево почнало да плачит, мајкаму го гледат детево бес играчка в раце и почнала да му викат, мајмун еден, кај ти е играчката, кај ја зајгина, врак да та земит. Мајка му му удрила еден шамар и продолжиле кон продавницата. Детево ко дете уште не знело да зборвит и така не можило да ја кажит на мајка му кај ојде играчката. Детево само плачело и викало „га-га, му-му, ча-ча, да-да, ги-ги“, и така натаму.

Дошле до продавницата, а таму пред врата сејт Љазе со шишето в рака и се смотрит. Ја опитвит женава, шо ти плачит детево? Ова му велит, си ја зајгина играчката. Љазе пак нејзе ја велит, јас се разбирам шо велит детево. Ко да сум мауце поднапијан и јас ко него зборвам со јазикоф. Детево велит ути ко сте го поминвиле мостон, Јофче на Стана му го грабнау играчето. А јас со мој очи видоф ути играчето му падна в река, и сега барајте го долу некаде во ливајѓено. И така Љазе го извеу дефтерот от пазува и си записау во него ути едногодишново дете го кодошиу Јофчета за играчаката и утредента му го предау дефтерот на Лазара Колишевски.

Е, сега ќе ви кажам за шо јас беф обвинет от Љазета за кодошејне. Не да са фалам, ама цело село знет ути от мене по чесен чек во селово немат. На никому ниту сум му преу ниту сум му мислиу лошо. Ама ето, не му дадоф на Љазета рајкија и тој отма седна да измислит некој кодошлок и за мене. Вртит, сучит и никако не можит да измислит нешто лошо. Во то време мене ми дојде за серејне, и јас со трчајне одам во полскиот нужник зат кујќа. Клечам, напинам, ама ништо не излегвит. И јас маш ко маш ко ќе не му ојт нешто ко шо сакат ќе почнит да пцујат, мајка, шајка, магаре едно. Напнаф уше некоуку пати и се убо ми олесна. А за миризбата да не ви кажвам. Имаф јадено три порци граф езеренски со сланина и тазе кромит. А овај Љазе цело време да ти наслушвит јас кај шо са мачам во полскиот. Го извават дефтерот от пазува и пишит: „На тој и тој ден, селанецот Мина додека сереше во полскиот, проследен со низа прдежи и истовремено го обвинуваше магарето на комшијата за прдежите.  Немат на светоф поголем кодошлок от то да го обвиниш едно невино животно за нешто ти шо си го сториу. Крај.“ Е, за ова и мене ми залепија лустрација оние от Скопје.

За другите кодоши шо рекле ќе ви напишам понатаму. Сега морам да одам да и наранам свињине и да и занесам кравине на пасење.

За ова денојве многу размислуваф и ми беше интересно дали така требит да е и зошто. Денојве ми са случија две работи и од ниф заклучиф дака навистина така требит да е.

Имаф нешто боука во мевоф и докторот ма пуште на снимајне. Од резултатите ми велит немат ништо лошо, ама сум имау камен во жоучката. Чаре, му велам? Тој ми велит да не са сеќирам. Операција не можит дури не осетам голема боука  во жоучката. Арно, ама да не е касно од ко ќе осетам боука? Беф на муабет кај едни роднини во Покрвеник и му кажвам за макава. Таму бја собрани цела фамилија, три генераци, стари, млади, и децата нивни. Сите ми велат ути во селово нивно имало некоја стара жена, прела биљки од тревја за лечејне жоучка од камен. Еднаш ќе са напијаш и каменот отма ќе са стопит. Пари не барала, можиш да ја остеш на маса коуку шо сакаш. Сите, и млади и стари, ма убедвја одма да одам кај женава и до вечерта каменот ќе ојт сиктер.

Другата случка е во врска со една нива шо ја имам во Гнчари. Нивата е многу уба, плодна, ама немат вода за вадејне. Са решиф во нивава да избушам цефка и да ја вадам со пумпа. Опитвам во селово да не знет некој шо имат такоф сврдеу за бушејне. Едно младо дете ми велит ути тој знеу некого со сврдеу, а имау и некој комшија негоф шо можеу со со помош на некој жици да најт каде во нивава имало најмногу вода. Ќе и земиу жициве враце, ќе шетау низ нивава, и таму кај шо ќе са скрстосале жициве имало најмногу вода. Чекот можиу да ти кажит и коуку глобоко требит да са дупит за да са дојт до водата. Како? Тапкау со ногата на земја. Коуку пати ќе тапнеу, тоуку метра требало да са дупит. Самата нога си знела коуку глобоко е водата.

Лујѓево верват во се и сешто. Јас иако немам многу школо, сепак сакам се да знам и никому не му вервам дури не са убедам. Гојдата мој си пасат тревичка, јас си седам пот сенка пот една врба и си размислувам дали овие две работи имат некоја врска со она от Библијата?

Чекот најпојќе са учит од оние кој са најпојќе околу него, и ним најпојќе му вервит. Немат потреба да са опитат дали са во право или не. Ако опиташ некој од стариве зошто нешто требит да е така, ќе ти речит, така останало од старите.  Немат никаква желба самиот да испитат дали навистина требит да е така. Кога три генераци ќе живјат во една кујќа сите за се са учат еден од друк. Кога еден млат чек имат движејне со истите лујѓе од едно село, тој от ниф ја учит својата ука и поука. Зошто лујѓево, и стари и млади, верват ути жената лечила со биљќи от тревја? Зошто то е пренесено од генерација на генерација. Ко ќе са поболило детето старите го носиле кај некој баби да го лечат со биљќи и со бајачки. Ко пораснало детето, са оженило, и тој имау свој деца, и тој го преу истото со негојте. Ко ќе му требит некому да најт вода во нива, гледат ути цело село ојт кај онај со жиците, а овај си велит, не можит цело село да е будала а јас да сум паметен. Ќе прам ко шо прат сите. Така еден комшија си го продаде тракторот да и клајт парите во ТАТ зошто така преле сите, а тој не сакау да е едниот будала во селото. И вие знете кај му ојдо парите от тракторот.

Чекот не можит да са откажит от вакви непаметни навиќи дури уште млат не са одалечит од они шо му дават вакви непаметни совети. Зато требит да са одалечит и от родителите и от местото кај шо е порастен. Еден роднина ми кажвит како е во Америка, и ова е уба поука за младите овде кај нас. Таму шом детето ќе напрело осумнајсет години родителите му велиле сега сиктер да та немат от дома, барај си работа, барај си стан и снајди са како шо можиш. Ова го преле за добро на детето, за да си створит свој живот и свој навиќи. Таму во просек лујѓето си го менвиле живеалиштето седум пати во животот. Некој почесто, некој поретко. Ретко таму да најш чек шо живеу во иста кујќа и во ист грат појќе од десет години. Во коуку појќе места живеш, со тоуку појќе лујѓе ќе са мешаш, тоуку појќе работи ќе научиш за животот. Е, зато ако помислиш, во сите најнапредни земји децата ја напуштат фамилијата и често си го менват живеалиштето.

Зато Библијата е во право. То шо го велит е убо и за децата и за родителите.